Dam tot Dam 2010

Op 19 september reed een kleine delegatie de jaarlijkse Dam tot Dam tocht. Klein mag gezegd worden, slechts uw blogmeester en organisator van deze tocht reed de 150 kilometer in regen en wind. Zijn verslag staat hieronder:








Om 12 minuten over 7 sta ik op pantoffels middenin de Wibautstraat. Mijn lief heeft mij, bij gebrek aan rijbewijs en treinvervoer zo vroeg in de ochtend, helemaal naar Amsterdam gebracht. De fiets gaat uit de auto, het voorwiel in de vork, een snelle plas in een donker hoekje, een kleine rugzakje boordevol energierijk eten op de rug, regenjasje erover en ik ben klaar voor de tocht.
Op de Dam is het ook nog rustig. Langzaam sijpelen kluitjes renners binnen die snel koffie bestellen. Ik volg het voorbeeld, een korte nacht, als gevolg van een OaleFietse BBQ, maakt dat de behoefte aan cafeïne groot is. Dan gaat de stempelpost open en verplaatst de meute zich naar de startlijn. Een onverstaanbare toespraak van een sponsor en het startschot valt. De meute zet zich, zeker in de eerste honderden meters, voorzichtig in beweging. Verkeersregelaars houden al het overige stadsverkeer tegen en we rijden richting IJtunnel.
Met denderend geraas stort in me in de tunnel. Alhoewel het de vierde keer is dat ik meefiets in deze tocht, blijft het een fantastische ervaring, over de snelweg rijden onder het IJ door. Welkom in noord!
Inmiddels ken ik de route aardig, hier en daar zijn gevaarlijke situaties uit de route gehaald en vervangen door, wonderschone, weggetjes. Dat we een land van water zijn blijkt al snel. Het grootste deel van het parcours gaat langs water. Sloten, meren, riviertjes, overal is water.
Tijd om veel foto's te maken heb ik niet. Is de wind de eerste kilometers nog lekker in de rug, zodra we buiten de bewoonde wereld komen is het stoempen geblazen over dijken en onbeschutte wegen. Hoe anders dan hier in het oosten waar eigelijk altijd wel beschutting te vinden is.
De plaatjes uit de aardrijkskundelessen van vroegen flitsen voorbij. Modderige akkers vol groene kool, langwerpige dorpjes langs de waterkant, stolpboerderijen, molens, vissersvloten in havens, hoge dijken, al dat oerhollandsche dat we hier niet kennen. Reden waarom ik zo graag eens in de zoveel tijd hier rond wil fietsen.
Het weer is niet mooi. Grijze luchten waar van tijd tot tijd plensbuien uitkomen en de harde wind maken het een zware tocht. Ik fiets grotendeels alleen. Klupjes waar ik aansluiting bij probeer te vinden gaan of te langzaam of te snel.
Een aantal keren heb ik even geluk en kan ik een kilometer of 5 achter zo'n groep schuilen voor de wind. De gelegenheidsgroepjes spatten na verloop van tijd uit elkaar. Ik merk het als ik aansluit bij een snel groepje. De snelheidswisselingen van 30 naar 35 en weer terug zijn slopend en na een paar keer flink aanzetten, laat ik die jongens gaan. Uiteindelijk haal ik ze stuk voor stuk, uitgeput in de strijd om mee te komen, weer in. Enkelen zie ik zelf pas binnenkomen als ik richting station fiets, een uur na mijn eigen finish!
Onderweg zijn een aantal verzorgings- annex stempelposten. Ik drink er sportdrank, bekers vol klok ik naar binnen. voor de kraam gaan er twee, drie naar binnen en met een nieuwe in de hand vervolg ik mijn weg. Het werkt wel, tijdens het stoempen heb ik plots weer energie om door te gaan.
De dijk langs het IJsselmeer is een windval. Hoe de weg ook kronkelt, de wind botst er altijd tegenaan en ik moet diep in de beugels om er tegenin te komen. Uiteindelijk is het IJ in zich en zijn de laatste kilometers door onze hoofdstad een feest. Kan keer op keer weer genieten van het manoeuvreren tussen het gekrioel.

Bij de finish wacht ik even geduldig op mijn beurt om op de foto te komen. Er staat een dame met een ingewikkelde installatie om die directklaar foto's maakt van deelnemers. Dan haal ik mijn "herinnering" op, een medaille, een bidon en een tijdschriftje en loop naar de pomp. De bierpomp wel te verstaan, want na al die kilometers heb ik zin in een glas.

Ik kom aan de praat met een ras Jordanees, die duidelijk plezier heeft in ons gesprek. Hij regelt nog een biertje, en nog een als ik hem, na een gesprek over wielerervaring, een foto van Joop Zoetemelk en mij op het NK laat zien. Daar kan de Opscheppert, want dat is hij wel een beetje, niet tegenop.

Mededeling voor alle fietsers: volgend jaar (2011) zal de Dam tot Dam gereden worden op 18 september. Inmiddels lijkt er wat meer belangstelling te zijn. Uw blogmeester gaat in ieder geval weer van start, u ook?

regentocht 12-09-2010

Het is het voordeel van een routeman dat die zich niets aantrekt van bijvoorbeeld het weer. Als het na dertig kilometer begint te regenen kiest hij niet automatisch de kortste route, maar blijft vasthouden aan het plan. En dus kom je dan kletsnat en ijskoud thuis. Maar wel met een dikke 70 kilometer hardrijden in de benen. En een hoop straatvuil.

Italiaanse bergen (beter laat dan nooit)

Een groep renners van de OSVVE heeft afgelopen zomer weer een hoogtestage gedaan. Deze keer in Italië, waar het gezelschap onder andere de Stelvio beklom. Dat was niet voor iedereen even makkelijk, zoals te zien is op de foto's. Behalve fietsen is er ook WK voetbal gekeken. Ronald heeft in de aanloop naar de wedstrijd zijn best gedaan om de OSVVE live op TV te krijgen en is dus in talloze huiskamers te zien geweest met zijn nieuwe fietshelm. De heren hebben een prachttijd gehad en hopen volgend jaar weer te gaan. We wensen hen sterkte.








a

a

Sloeproeien 2010

Een toch wat uitgedund team in de sloep deze keer. Afwezigheid van meerdere roeiers door fietstochten naar het buitenland of optredens in theaters, maakte dat we net genoeg mensen aan boord hadden. Een van hen heeft zelfs nog nooit op een fiets gezeten, maar is vanwege zijn relatie met een blondine in OSVVE shirt gehesen en als slaaf aan boord gezet.


De nieuwe, metalen, sloepen sneden binnen recordtijd door het water. Voor de tegenstander dan. Die moet wel stiekem geoefend hebben, want de riemen aan boord van de winnende boot gleden zo gelijkmatig door het water, daar moet je wel voor trainen. De beker, die wonnen ze dan ook. Of ze met de beker ook thuis zijn gekomen, geen idee. Bij de nazit is waargenomen dat er driftig gezocht werd naar hun winnende beker. Als iemand weet waar die gebleven is?



Toch is er, al is het slechts zijdelings, wel een beker gewonnen door de OSVVE. Uw blogmeester heeft met een nieuw team vrouwelijke journalisten, van RTVOost en TCTubantia, gevaren als stuur m/v (doorhalen wat niet van toepassing is). De 18 minuten die het duurde om weer veilig aan wal te komen leverde dit team, dat opereert onder de naam "Tot op de bodem", een eerste plaats bij de dames op! Hieronder de beker en het team.

Namens de OSVVE hierbij de gelukswensen!




Over de nazit kunnen we kort blijven. Erg gezellig en iedereen is, naar het schijnt, veilig thuisgekomen.

extreem!

(klik op de foto voor grotere afbeelding)

mooi weer

De zon schijnt! Het is druk in de, nog steeds naar brandlucht stinkende, permanence Chez Nous. De brandlucht is zelfs in de koffie te proeven, om heel lang binnen te zitten, daar heeft niemand oren naar en al snel vlucht iedereen naar buiten. De snelle groep, tien man sterk deze zondag, vertrekt met gezwinde spoed richting Schöppingen,



terwijl de "gezellige" groep op zoek gaat naar het fietsenlaadstation net over de grens. Beide ploegen rijden deels een zelfde route, maar komen elkaar pas weer tegen bij de nazit in de zon.

(last van de poker pets? klik op het kruisje in de foto en het verdwijnt)

Bij de snellen doet Dik E. de route. Deze natuurliefhebber, onlangs nog te vinden in dagblad Tubantia (wie heeft het artikel nog voor plaatsing op de site?) heeft een mooie kronkelroute naar deze dichtsbijzijnde berg met televisietoren. Twee beklimmingen zijn er, een lange steile en een stevige korte. Dan is het tijd om terug te racen, time flies when you're having fun.
Opmerkelijke zaken deze tocht? Ja, Henk Co. geeft aan de bierflessen feilloos te kunnen vinden. net over de grens ziet hij kans om met zijn voorwiel door een kapot gegooid exemplaar te rijden waardoor binnen- en buitenband afgeschreven kunnen worden. Gelukkig heeft fietsenmaker Herman D. een steeds groter wordende werkplaats bij zich en wordt het euvel snel verholpen met een vouwbandje.

Een echte!

Een fotoboek waar onze club straks niet omheen kan. Henkie Penkie, Di Stefano en Gerrit D. is ook nog op de gevoelige plaat vastgelegd. misschien kan de fotograaf ook nog een mooie groepsfoto van onze club maken....